TravelKees

Verder door de Tijgersprongkloof

Tijdens de afgebroken wandeltocht naar Chickenfoot Mountain vorige week heb ik mijn lesje wel geleerd. Licht bepakt wandelen in de bergen loopt lekker makkelijk, maar moet je onverhoopt overnachten in het veld, dan kan je niet genoeg warme spullen bij je hebben plus iets om je maaltijden mee te maken. En vergeleken met deze trek door de Tijgersprongkloof (de Tiger Leaping Gorge) was onze poging om Chickenfoot Mountain te bereiken slechts a walk in the park. Ditmaal kwam ik goed voorbereid aan de start, net als Andreas, hoewel ik gisteren aan het begin even naar adem moest happen.

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
maandag 18 juni

Lees hier waarom.

Tiger Leaping Gorge – dag 2

Daarvan ook weer geleerd hebbende, zorg ik in de ochtend voor extra bijvoeding in de vorm van een half pak koekjes, waar ik er nog wel zes van bij me heb gestoken. Gisteren hebben we mazzel gehad dat we vlak voor het donker nog de herberg hebben kunnen bereiken waar we vannacht zo heerlijk geslapen hebben.

We ontbijten op het erf, aangevallen door zwermen vliegen. Ik besteed nog extra aandacht aan het goed inpakken van mijn bagage, terwijl de rest van de groep alvast vertrokken is. Alleen Andreas blijft nog even wachten op mij. Tien minuten later zijn ook wij weer op het pad, dat hoog boven de Yangtze door de kloof heen loopt. Dan verkiest Andreas om af te dalen naar de rivier, die op een duizelingwekkende afstand beneden ons ligt (zo’n 450 meter!), maar heus, er gaat een pad naar toe. Ik besluit gewoon het bovenste pad te blijven lopen, vanwege de magnifieke uitzichten naar boven én beneden in de Tijgersprongkloof. De rest van de dag zie ik hem niet meer.

tijgersprongkloof

Af en toe komen we mannetjes met vracht tegen, die de wankele bruggetjes met het grootste gemak oversteken.

tijgersprongkloof

De overkant van de Tijgersprongkloof lijkt verraderlijk dichtbij.

tijgersprongkloof

Eén van de lastig te passeren plaatsen op het pad.

Waterval

Even later passeer ik Noel en Paul. En even later bij een brug over een waterval het stel uit Australië. Een stuk fitter dan gisteren volg ik het pad verder, dat nu steeds smaller begint te worden totdat ik ter hoogte van weer een waterval op een moeilijke passage stuit: rechts de waterval en links een enorme afgrond, waar de waterval zijn weg verder naar beneden zoekt. Het tussenliggende stuk is het pad, dat bestaat uit een aantal spekgladde keien temidden van het razende water dat hier een paar meter horizontaal stroomt alvorens als waterval verder te gaan.

Want áls ik hier uitglij en mijn einde tegemoet val, dan doe ik dat wel graag voor een publiek.

Ik wacht op de andere vier, omdat je dit punt het beste niet alleen kunt oversteken. Want áls ik hier uitglij en mijn einde tegemoet val, dan doe ik dat wel graag voor een publiek. Aan de overkant is een mooie plek om even uit te rusten en ik haal mijn gasbrander te voorschijn en kook water uit de waterval om mijn noedels in te koken. Ik ben maar wat blij dat ik dat ding heb meegenomen. De rest zit nog steeds op een dieet van koekjes. Iets hartigs en zouts is nu wel erg lekker.

tijgersprongkloof stroomversnelling

Een enorme stroomversnelling in de Yangtze. En moet het regenseizoen nog beginnen.

Daarom de Tijgersprongkloof

Na een dik uur vervolgen we onze weg weer door de Tijgersprongkloof met gevulde magen en volle waterflessen. Ter hoogte van een marmergroeve zien we diep beneden ons hoe de Yangtze in een enorme stroomversnelling geraakt. Hier is de kloof ook op zijn smalst. Zó smal, dat volgens de legende een tijger, achternagezeten door een jager er destijds overheen is gesprongen. Dan snap je nu ook de naam. Hierna wordt het pad steeds breder en verandert het zelfs in een karrenspoor.

Daaruit maak ik op dat het niet heel lang meer kan duren voordat we de bewoonde wereld weer zullen bereiken. En dat klopt ook als we na al wat huisjes te zijn gepasseerd tegen een winkeltje aanlopen waar o.a. bier wordt verkocht. En dat komt goed uit want het is net borreltijd. We zijn als groep inmiddels weer bij elkaar (behalve Andreas) en zoeken een boomstam om op te zitten met onze pas verworven bruine fles met lokaal gerstenat. Dan lijkt het wel of we in een stripverhaal van Lucky Luke zitten, als we een groepje gevangenen in zwart-wit gestreepte pakjes en met de voeten aan elkaar geketend, voorbij zien marcheren. Ze komen uit de marmerhoeve waar ze te werk zijn gesteld.

tijgersprongkloof tiger leaping gorge

De Yangtze inmiddels getemd met op de achtergrond het massief van de Jade Dragon Snow Mountains.

tijgersprongkloof

Voor ons aan het einde van het pad, voor anderen het begin: de officiële start van de wandelroute.

Het perfecte einde

De laatste 8 kilometer naar het eindpunt van de wandeling in het dorp Qiaotou, loop ik door een heerlijk avondzonnetje en langs vriendelijke mensen op het pad. Paul en Noel hebben voor de makkelijke manier gekozen en zijn met een jeep meegelift, terwijl het Australische stel aan het onderhandelen is geslagen met de chauffeur van een vrachtwagen voor een lift. Als ik in Qiaotou aankom moet het stel nog steeds arriveren (en dat doet het een kwartier na mij) en zitten Paul en Noel al lekker te eten in een restaurantje. Ik voeg me bij hen en bestel ook zo’n heerlijk bord met van die vette bami en een grote fles bier. Het perfecte einde van toch wel de meest indrukwekkende wandeltocht die ik tot nu toe heb gemaakt. Het wandelen door de bergen heeft mij echt gegrepen.

Voor slechts 3,50 Yuan weet ik een bed te bemachtigen in een herberg en de rest volgt mij. We delen 2 driepersoonskamers, waar Andreas zich na drie uur bij ons voegt. Het is dan echt al donker geworden. Maar voor we gaan slapen hebben we het beneden in het café nog gezellig met wat locale inwoners, die ons laten kennismaken met de specialiteit van de regio: een of ander gedestilleerd bocht. Waarop ik vervolgens als een roos in slaap val in mijn bed.

 

Geef een reactie