TravelKees

Uitgenodigd op een Chinese bruiloft

Om 6 uur gaat de wekker al weer. Het is hier niks geen vakantie. De bus staat buiten al te ronken en we krijgen amper tijd om het schamele ontbijt in het hotel naar binnen te werken, laat staan om nog iets van lunch voor onderweg bij elkaar te scharrelen. Waar ben ik ook al weer? Oh ja, op de tweede ochtend van een busreis van in totaal drie dagen van Kunming naar de stad Jinghong in de zuidelijke Chinese autonome regio met de exotische naam Xishuangbanna. Inmiddels kan ik het ook voor Chinese oren verstaanbaar uitspreken.

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
zondag 20 mei 1990

Per bus naar Xishuangbanna – dag 2

Ik prijs mij opnieuw gelukkig met de enige plek met zeeën van beenruimte, nl. helemaal voorin de bus. Na mijn kleine schermutseling van gisterenochtend met een passagier waagt niemand het meer om op deze plek plaats te nemen. En als om kwart voor zeven de bus zich in beweging zet voor de volgende etappe op deze barre tocht, strek ik me nog even lekker uit en dommel als vanzelf nog even in een diepe slaap op het monotone motorgeluid van de bus.

Rond een uur of tien wordt er even gestopt om de passagiers gelegenheid te geven hun behoefte te doen en/of hun proviand aan te vullen. Ik koop een paar rollen koekjes, wat drinken en een zakje met iets wat op chips moet lijken.

Gammele brug

Het landschap waar we doorheen rijden is zeer geaccidenteerd. Dat wil zeggen veel diepe rivierdalen waar de weg de hele tijd haaks over heen gaat. Wat dus inhoudt, dat je eerst een diepe afdaling moet maken om vervolgens via een gammele brug een rivier moet oversteken. Waarna je met een slakkengangetje weer omhoog kruipt om via de volgende bergrug dan weer bij het volgende rivierdal te komen, waar de geschiedenis zich herhaalt. Hemelsbreed schiet het zo natuurlijk totaal niet op.

china thee

Uitzicht vanuit mijn hotel op het centrum van de stad Pu’er, belangrijk theehandelscentrum.

Wat overigens niet wil zeggen dat de rit saai is, integendeel. De vegetatie wordt steeds tropischer, maar ook de regenbuien nemen in aantal en heftigheid toe. Want in de tropen valt nog al eens een buitje.

Aan tafel bij het bruidspaar

En als we tegen een uur of vijf op onze bestemming voor vandaag aankomen, hebben we in totaal zo’n 250 kilometer afgelegd. Dat is nog geen 25 kilometer per uur! We zijn in de stad Pu’er. Het is een vrij behoorlijke plaats en zoals ik onderweg al duidelijk kon zien, is Pu’ er (spreek uit als Poar), een nogal belangrijk centrum voor theeproductie. In deze omgeving wordt een kwalitatief goede thee geproduceerd.

Ik zie het meteen: alle goede tafelmanieren kunnen direct overboord.

Na ingecheckt te zijn in het hotel ga ik samen met Greg eens kijken of het hotel ook wat te eten heeft voor de hongerige reiziger. Het restaurant zit tjokvol met locals, dus het eten moet hier wel goed zijn, dat kan niet anders, redeneren wij. We kijken al niet verder maar zoeken een leeg tafeltje. Die is er niet meer, maar dan komen we langzamerhand er achter, dat we ons op een privé party bevinden. Een bruiloft om precies te zijn. En juist op het moment dat wij ons dit realiseren komt een vrouw op ons afgelopen, waarschijnlijk de regelnicht van het hele festijn, en nodigt ons uit aan de tafel van het gelukkige bruidspaar, in een ander zaaltje van het restaurant.

chinese bruiloft

Uitgenodigd worden op een Chinese bruiloft, wie slaat dat nou af?

Als we daar binnenkomen zie ik het meteen: alle goede tafelmanieren kunnen direct overboord. De grond om de tafels heen ligt bezaaid met afgekloven kippenpootjes, vieze servetten en andere etensresten. Het lijkt verder wel of iedereen aan een wedstrijd “wie laat de meest aanstootgevende boer” mee doet. Ondanks de taalbarrière weten we een toast op de bruid en haar bruidegom uit te brengen, waarna de glazen weer eens vol worden geschonken. Met goedkoop lokaal bier, maar even later ook met een brouwsel waar ik de naam niet van ken. Chinese brandy verduidelijkt iemand mij. Ik proef ervan en het kan er uitstekend mee door.

De grond is inmiddels te glibberig om over te lopen, maar daar komt een legertje hotelpersoneel met bezems en emmers om de ergste rommel in de eetzaal op te vegen.

 

Geef een reactie