TravelKees

Met de trein naar Moskou

trein naar moskou

Het is net na middernacht en gisteren gaat naadloos over in vandaag. Ik zit in de trein naar Moskou die zojuist het Poolse grensstation heeft verlaten. Na een klein stukje rijden staan we aan de Russische kant van de grens met de Sovjet-Unie. En het welkomstcomité staat op het perron al op ons te wachten: een legertje officieren van allerlei pluimage aan de verschillende uniformen te zien.

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991     
maandag 9 april 1990 

Lees hier waarom.

Petten en mutsen

Vlot en efficiënt wordt de trein coupé voor coupé uitgekamd. Het wordt een stuk in vier bedrijven:

1. Een dame met witte muts vraagt iets in ‘t Russisch, waarop de Fransman naast me (hij verstaat Russisch), bevestigend knikt. De dame vraagt mij het zelfde. Ik antwoord ook in vloeiend Russisch d.m.v. een korte hoofdknik. Dame met witte muts af.

2. Een douanier met pet komt op en vraagt naar de valutadeclaratie. Ik moet het ingevulde briefje laten zien waarop vermeld staat welk geld en hoeveel daarvan in mijn portemonnee zit. Hij krabbelt iets op mijn briefje. Dan moet ik hem mijn geld laten zien. Goedgekeurd. Douanier met pet af.

3. Een douanier met grote pet (waar je mee kan frisbeeën) verschijnt in het deurtje. Wil paspoort met visum zien. Ik geef hem mijn paspoort met visum te leen. Hij kijkt er lang en ernstig naar. En pikt alles in. Douanier met grote pet af.

4. Een officier met snorretje komt met een zaklamp onze coupé doorzoeken. Hij zoekt en zoekt. We staan om de beurten op. Helaas vindt hij niets

Even is het rustig totdat we als toetje nog bezoek krijgen van een dame van Intourist. Zij wil mijn vouchers zien en weten wat ik allemaal geboekt heb voor mijn verblijf in de Sovjet-Unie. Nou een treinkaartje van een boel dagen en een hotelovernachting in Moskou.

Smolensk

Dan wordt het treinstel zo’n 500 meter teruggereden voor het verwisselen van het onderstel. Ik geloof dat allemaal wel; het is inmiddels diep in de nacht en ga slapen op mijn bed. Ik ontwaak een uur of wat later. Het is al licht. Ik kijk naar buiten en zie voor het eerst de Sovjet-Unie aan mij voorbij glijden en zie ook dat het hier niet zo aangeharkt is als Polen en de rest van Europa. Het gras is plat en geel van kleur, nog niet zo lang verlost van een pak sneeuw. Verharde wegen zijn lang niet zo vanzelfsprekend als bij ons; asfalt zie je pas als je enigszins in de buurt van een stad komt. De huizen zijn dan weer wel in mooie en afwisselende kleuren geverfd, steken echt fraai af tegen het grijsbruine landschap.

We arriveren op een station waarvan de cyrillische tekst op het perron niet direct de naam prijsgeeft. Maar een beetje puzzelen met kaart en logica leert dat we in Smolensk zijn. Als de trein zich weer in beweging zet en de stad verlaat, ontwaar ik de fraaie stadsmuren met middeleeuws aandoende torens.

trein naar moskou, smolensk treinstation

Het treinstation van Smolensk, gezien vanuit onze coupé



Booking.com

trein naar moskou, smolensk stadsmuur

In de verte zie je vanuit de trein vluchtig nog de fotogenieke stadsmuur van Smolensk

Aankomst in Moskou

De dorpen en plaatsen beginnen wat sneller op elkaar te volgen, het asfalt keert terug op wegen die de spoorbaan kruisen en ik zie steeds meer (vuile) industrie. Kortom: Moskou nadert!

Op het Beloroesskaja Station in Moskou staat de trein uit te hijgen, als de enorme stroom passagiers deze verlaat. De geur van verbrande kolen is alom aanwezig. Familieleden staan te wachten met bosjes bloemen. Wij worden opgewacht door een soort hippie van Intourist. In de trein leerde ik Isabelle (uit Frankrijk) en Mark (uit Australië) reeds kennen. Nu voegen zich Tim (Engeland) en drie Duitse jonge mannen daarbij. Met z’n allen worden we in een busje gepropt en door het drukke verkeer naar het gigantische Belgrade Hotel gebracht.

arbat straat, moskou

Arbat Straat in Moskou, hier heerste een gezellige drukte van winkelende en flanerende mensen



Booking.com

kalinin prospekt, moskou

De brede Kalinin Prospekt in Moskou, die een paar jaar later zou worden omgedoopt tot New Arbat Avenue

Met Tim, Mark en Isabel ga ik de omgeving van het hotel verkennen. De stad is kleurrijker dan ik voor mogelijk had gehouden. Ook de drukte in de winkelstraten verrast ons enigszins. Is dat soms door de Perestrojka? Op straat wordt van alles verkocht: schilderijen, eten, souvenirs. We maken foto’s en concluderen met z’n allen dat Moskou zo gek nog niet is… en zéér fotogeniek.

Het diner in het hotel stelt dan weer weinig voor, maar dat spoelen we ‘s avonds weg met goedkope Russische champagne in de bar het hotel, bij gebrek aan bier.

 

Geef een reactie