TravelKees

Tongariro National Park: The Northern Circuit -deel 2

the northern circuit

 

Mijn ontbijt in de Mangetapopo hut bestaat uit muesli, appel en een stuk chocola. Zoals verwacht is het weer omgeslagen. Er is wat laaghangende bewolking, die de vulkaantoppen waar ik gisteren nog zo’n fraai zicht op had, verborgen houdt. Het pad van The Northern Circuit dat ik moet volgen gaat gestaag omhoog en verdwijnt ergens in de verte waar het wolkendek de berghelling raakt. Dat wordt dus een verrassingstrip…

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
woensdag 14 en donderdag 15 maart 1991

Lees hier waarom.

In de wolken

Het eerste stuk is prima te doen en ik loop langs de Mangatapopo stream vrij eenvoudig omhoog. Ik passeer een Duits stel, dat in het Duits de weg aan mij vraagt. Maar ze kunnen niet eens weten dat ik hun taal versta. Wat is dat toch altijd met die Duitsers om dan niet eerst even beleefd te vragen ob ich vielleicht Deutsch sprechen kann?

the northern circuit

Bordje met enkele van mijn wandeldoelen voor vandaag.

Ter hoogte van Soda Springs, een watervalletje in een vrij vochtige omgeving met veel mossen en boterbloemen, begint het pad abrupt te stijgen. Een klim van ongeveer 250 meter brengt me letterlijk in de wolken. Het begint nu ook te regenen. Aan het einde van de klim op een klein plateau, kom ik een tentje tegen. Daarin zijn twee Denen net aan het ontbijt. Ik houd hun even gezelschap buiten de tent, terwijl ik wat water opzet voor een kop koffie. Daar komt ook het Duitse stel aanlopen, die nu weer iets in het Duits tegen de Denen zeggen. Iets met scheissewetter of zo. Daar achteraan een Engels stel, die met iets meer humor het weer met ons bespreken.

the northern circuit

Ik vertrek schuin omhoog in de richting van de deken van wolken, waar ik spoedig in zal geraken.

Hoogtevrees

Voordat ik weer opstap, trek ik een extra trui aan, want de temperatuur doet hier boven ook een stapje terug. Het volgende traject gaat over de bodem van de South Crater, een zeer vlak stuk, waar het pad naar de overkant is gemarkeerd door palen in de grond, op zo’n 20 meter uit elkaar. En dat komt goed uit met de mistflarden die met tussenpozen vrij dicht zijn. Maar het volgend moment is het al weer zo helder dat je de overkant van de krater goed kan zien. Wel steekt er een koude wind op, gepaard met slagregens. Verkwikkend op zijn minst.

Aan het eind van de krater sta ik voor een nieuwe klim van zo’n 200 meter. De wind blijft genadeloos hard waaien en beukt op me in. Het pad is glibberig en smal met links van mij de behoorlijk steile afgrond. Halverwege passeer ik de Engelsen weer, die het ook koud hebben, maar wat lastiger is, één van hen is er net achter gekomen dat hij hoogtevrees heeft. Ik help zijn vriendin om hem door het meest benarde stuk heen te praten en met succes. Even verderop wordt het pad breder en gaat het beter met hem. We komen aan op een bergkam waar de wind nu echt vrij spel heeft op de wandelaars. Gelukkig begint het pad vrij snel aan de andere zijde van de bergkam te dalen, waarna de wind behoorlijk afneemt en het stop met regenen.

the northern circuit

De Emerald Lakes en Blue Lake komen ineens te voorschijn als wolkenflarden even plaats maken.

Roestbruine krater

Dan schuiven weer wat mistflarden opzij en ontwaar ik in de diepte onder mij vier meertjes: de drie Emerald Lakes en even verderop het grotere Blue Lake. En als er nóg meer wolken wegdrijven, zie ik een enorme roestbruine krater voor mij: Red Crater. Wat een schouwspel! Nog een uur flink doorstappen en ik arriveer bij de Ketetahi Hut. Hier vandaan prachtige uitzichten naar het noorden tot aan Lake Taupo. Het is een vrij kleine hut, en hij begint zich al aardig te vullen met mensen die hier willen overnachten. Maar het is nog vroeg in de middag. Ik maak eerst maar eens een goede lunch voor me zelf klaar, maar besluit daarna hier niet te blijven. Ik ga voor de volgende hut langs de route. Daarvoor moet ik wel een stuk terug langs de route tot aan de krater waar het weer zo slecht was, waarvandaan het pad naar de Oturere hut zich aftakt.

the northern circuit

Uitzicht vanaf de Ketatahi hut. Beneden ligt Lake Rotoaira.

En zoals verwacht, kom ik weer even door het winderige en regenachtige gebied. Maar na de afsplitsing van het pad daalt het pad steil naar beneden, de wind neemt weer af en de temperatuur stijgt weer wat. Ik loop door een landschap vol met verspreid liggende rotsblokken van allerlei formaten, alsof ze door iemand met bovennatuurlijke krachten hier neergestrooid zijn. De Oturere hut bereik ik na 2 uur en een kwartier lopen. Het is er een stuk ruimer en ook rustiger. Ik ontmoet er weer het Deense stel. Later komen daar nog een paar Noren en Australiërs bij. Iedereen kookt z’n eigen potje en gaat vroeg onder de wol.

the northern circuit

Landschap op het traject in de buurt van de Oturere hut.

the northern circuit

Vlak voor de Oturere hut zijn er nog enkele scherpe afdalingen terwijl het zicht weer helderder wordt en de zon af en toe bij licht.

the northern circuit

De Oturere hut ligt eenzaam in een grote vulkanische wildernis.

Gestolde lava

Op vrijdagochtend is het weer er niet slechter op geworden: het is droog maar nog wel bewolkt. Ik ben weer vroeg op pad en stop na ongeveer anderhalf uur voor koffie. Het pad gaat over ruggen van gestolde lavastromen, geleidelijk aan naar beneden. Best een makkelijk stuk dus. Kort na de koffiebreak kom ik langs weer een hut, waar ik nog even stop om wat ervaringen uit te wisselen met de daar aanwezige wandelaars. Ik ontdoe mij inmiddels van een laag kleding, want de temperatuur laat dat wel toe. De rest van het pad, nog zo’n 16 kilometer, gaat door vlak terrein met hier en daar een stukje bos, terug naar Whakapapa, waar ik eergisteren ook gestart ben. Ik arriveer daar om kwart over vier en heb daarmee de tocht binnen drie dagen volbracht, terwijl ik wel voor vijf tot zes dagen aan eten met me aan het meesjouwen ben geweest.

the northern circuit

De kaart van The Northern Circuit zoals ik die in mijn dagboek getekend heb.

Vanaf Whakapapa kan ik vrij snel een korte lift organiseren naar het plaatsje National Park, waar ik een bed kan boeken in de Howards Lodge. Een normale hostel, terug in de bewoonde wereld. Ook wel weer eens goed na drie dagen in de bush. En maar weer plannen maken voor de komende dagen…

the northern circuit

Een gedachte aan “Tongariro National Park: The Northern Circuit -deel 2

  1. Pingback: De Kiwi's en hun gastvrijheid - TravelKees

Geef een reactie