TravelKees

Naar de gevangenis in Malang

Mijn blik is nog steeds naar het oosten gericht. Het wordt tijd om Surakarta te gaan verlaten en een flinke sprong oostwaarts te gaan maken. Bij het uitchecken bij Westerner’s Guesthouse waar ik de afgelopen drie dagen op de pof heb geleefd een forse rekening van drie overnachtingen, twee dagen fietshuur, wasserij, cola, bier en een avondmaaltijd. Bij elkaar 25.000 roepia’s. Dat hakt er in. Na een afscheidsontbijt met mede-backpackers Simon en Barbara ben ik weg.

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
donderdag 1 november t/m
zaterdag 3 november 1990

Lees hier waarom.

Rit naar Malang

Ik boekte voor vanochtend een rit per minibus naar Malang, 280 kilometer verderop. Houdt dus in dat ik de rest van de dag op de weg zit. Wel een luxe manier van reizen, het busje heeft airco en mijn stoel kan lekker ver naar achteren. Blijkt later dat de stoel maar twee standen heeft: kaasrecht en horizontaal. Maar daar gaat mijn achterbuurman vanzelfsprekend niet mee akkoord.

Het landschap blijft aantrekkelijk, bijna nooit een saai moment hier op Java. Ik laat alles aan me

voorbij glijden terwijl ik mijn vertrouwde walkman opdiep uit mijn bagage en met de muziek van The The en Echo & the Bunnymen de laatste batterijen die ik heb leeg speel. Om half zes arriveren we in Malang, en ik vraag de chauffeur me af te zetten bij de Bamboe Denn Hostel. Want ik heb tijdens de lange rit natuurlijk al lang in mijn Lonely Planet kunnen opzoeken wat de voordeligste slaapplek is in Malang.

Opmaat voor de Bromo

De Bamboe Denn is verbonden aan een Engels taleninstituut en je kan er voor heel weinig slapen, op voorwaarde dat je de aanwezige studenten hun Engels op je laat uitproberen. Maar er zijn nu geen studenten en ik ben de enige gast. Lekker rustig dus vanavond.

Malang heeft als stad niet zo veel te bieden, maar het is voor mij de opmaat voor een tocht naar de Bromo vulkaan die ik over enkele dagen wil gaan maken. Wel na het weekend, want ik heb inmiddels wel geleerd dat je grote bezienswaardigheden tijdens de weekenden beter over kan laten aan de duizenden Indonesische dagjesmensen. Het is nu donderdag, dus in de tussentijd zal ik me in Malang wat gaan vermaken en me wat gaan voorbereiden op het Bromo avontuur.

malang

Ook buiten de moskee in Malang wordt massaal gehoor gegeven aan het vrijdagmiddaggebed.

De gevangenissen van Malang

Jenny, de vrouw die de hostel runt, vraagt me vrijdag bij het ontbijt of ik er niet iets voor voel om een bezoek aan de gevangenis in Malang te brengen. En dan in het bijzonder aan wat Europese gedetineerden, die daar vast zitten voor in onze ogen kleine vergrijpen zoals drugsbezit. Waarom zou je in hemelsnaam iemand die je niet kent in een gevangenis opzoeken? Dat is een gedachte die in de eerste plaats ook door mij heen gaat. Jenny legt me uit dat je het meer moet zien als een stukje afleiding bieden omdat ze normaal gesproken nooit bezoek krijgen. Jenny spant zich nu in om de backpackers die bij haar overnachten ervoor te interesseren om het verblijf in de gevangenis van deze mensen wat te verzachten met hier en daar een bezoek.

Ik koop wat presentjes in de vorm van een rol biscuit, een tweedehands boek en tandpasta en ga op aanwijzingen van Jenny met een minibusje richting de vrouwengevangenis in Malang, waar ik eerst allerlei veiligheidschecks moet ondergaan. Uiteindelijk krijg ik één gevangene te spreken, Brigitta uit Frankrijk. Je hoort een aangrijpend verhaal dat haast doet denken aan de film Midnight Express over haar arrestatie nadat ze op de luchthaven van Bali betrapt werd in het bezit van drugs. Alles wat je hoort over corruptie en partijdige rechtsgang in dit soort landen, wordt door haar ook bevestigd.

In de middag bezoek ik Phil uit Australië, in een andere gevangenis in Malang. Hij is niet het naïeve type dat werd betrapt met een klein beetje drugs, want hij had hier al jaren lang willens en wetens in gehandeld totdat hij op heterdaad betrapt werd. Hij zit nu voor twintig jaar vast sinds 1985 dus heeft nog een lange weg te gaan. Maar ook hij heeft nooit een fatsoenlijk proces gehad. Eén ding wat hij geleerd heeft is dat als je in het buitenland in de gevangenis komt, je er niet op hoeft te rekenen dat de ambassade van je land iets kan doen om je vrij te krijgen. Ik knoop dat allemaal goed in mijn oren; niet dat ik nou net iets van plan was in die richting…

Eten in Indonesië is een feest

Vrijdagavond is Annalena (uit Zweden) in de hostel gekomen, die hier op nog twee vriendinnen wacht om met hen naar de Bromo te gaan. Dat verbaast me niets, want iedereen in Malang is op de een of andere manier op weg naar de Bromo, de enige vulkaan die iedere toerist op Java bezoekt.

Zaterdagmiddag ga ik met haar de stad in op zoek naar iets van lunch. En dat loopt dan meestal uit in een gang langs de verschillende eetstalletjes op straat die allemaal weer andere gerechtjes verkopen. Hier een loempiaatje, daar een bordje gadogado en in een supermarkt een koude cola uit de ijskast.

Terug in de hostel zijn de vriendinnen Maria (ook uit Zweden) en Ida (uit Nederland) gearriveerd. Ida is in Indonesië aan het rondreizen na een lang verblijf in Australië. En omdat Australië mijn volgende bestemming is, hoor ik haar helemaal uit over down under. De dames hebben trek na hun reis en hoewel Annalena en ik net terug zijn van een late lunch in de stad, gaan we met zijn vieren gewoon weer terug de stad in. Naar de pasar malam dit maal. Eten in Indonesië is een feest. We maken plannen om morgen met zijn vieren het eerste traject naar de Bromo af te leggen, zodat we op de rand van de vulkaan kunnen staan in vroege ochtend van maandag.

Geef een reactie