TravelKees

Met de trein naar Phitsanulok

Als ik niet uitkijk, blijf ik veel te lang hangen in het noorden van Thailand. Ik wierp vandaag al even een blik op het Thaise visum in mijn paspoort en daar prijkt toch echt een expiry date op van 15 september. Nog maar twee weken dus, en ik zit nog helemaal in het hoge noorden, terwijl ik nog zo veel van de rest van Thailand wil zien. Tijd dus om serieus plannen te gaan maken. Er liggen namelijk nog een paar serieus interessante stadjes tussen hier en Bangkok…

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
vrijdag 31 augustus en
zaterdag 1 september

Lees hier waarom.

Geduldig wachten

Treinkaartjes zijn in de stad niet te koop, daarvoor moet je toch echt op het station van Chiang Mai zijn. En dat station ligt niet echt heel centraal. En het is er nog druk ook. Veel mensen houden zich voor de loketten op. Als ik na een half uur geduldig wachten (en dan is dit heaven vergeleken met China) aan de beurt ben, kan ik alleen nog een goedkoop kaartje kopen voor de vroegste trein zuidwaarts van morgen: half 7 in de ochtend. Oef, dan mag het vanavond niet uit de hand lopen in het altijd gezellige centrum van Chiang Mai…

Vrijdag is verder een echte regeldag: bagage op orde maken, troep er uit gooien, kleding herstellen (oh, wat ben ik handig geworden met naald en draad…) en de dagboeken bijwerken. In de jeugdherberg waar ik verblijf word ik regelmatig gevraagd iets over de jungletreks te vertellen door nieuw aangekomen reizigers. Met drie trekkings op mijn conto ben ik al snel een objectieve bron van informatie voor velen. Toch jammer, ik zou een reisbureau moeten beginnen hier.

Derde klasse naar Phitsanulok

Op zaterdagochtend schrik ik op van de wekker die ik op vijf uur had ingesteld de vorige avond. Ik heb me namelijk ingesteld om het hele stuk naar het station te moeten lopen omdat er wellicht nog geen bussen rijden. Maar ik heb buiten de alom aanwezige tuktuks gerekend en zo zit ik binnen een kwartier met mijn rugzak op een bankje in het wachtlokaal van het station, waar ik nog snel een haasje doe voordat mijn trein vertrekt. Bij een stalletje sla ik mijn ontbijt in bestaande uit noten en koek.

treinkaartje Phitsanulok

Mijn treinkaartje van Chiang Mai naar Phitsanulok

Mijn treinkaartje geeft mij toegang tot de derde klasse en is geldig tot aan Phitsanulok maar ik heb geen vastomlijnd plan. Als het ergens al heel mooi is stap ik eerder uit. Maar met het verlaten van de omgeving van Chiang Mai zie ik weinig aanleiding om in één van de tussenliggende plaatsen al uit te stappen. De zon is lekker uitbundig gaan schijnen vandaag en ik vind het zo wel best: lekker onderuitgezakt in een traag voortsjokkende trein. De derde klasse valt mij nog enorm mee; waar ik houten banken had verwacht hebben de Thaise Spoorwegen er toch nog lekker zachte skai leren zitplaatsen tegenaan gegooid.

Follow The Book

Met een dik uur vertraging rollen we rond twee uur in de middag Phitsanulok binnen. Volgens de Lonely Planet moet je hier overnachten in de locale jeugdherberg en zoals zo veel reizigers volg ik The Book. Meer ook uit gemak dit maal, want ik plan niet langer dan één nacht in deze stad, die eigenlijk maar om één reden bezocht wordt, nl. de in Thailand wereldberoemde Wat Phra Si Ratana Mahathat. Jawel hoor, weer een wat. De locals hebben een makkelijker naam bedacht: de Wat Yai. Dat mag je ook zeggen dus.

 

Ik besluit het beeld ook heel mooi te vinden…
phitsanulok

De Wat Phra Si Rattana Mahathat in het centrum van Phitsanulok

De tempel ligt breed uit aan de Nan rivier, midden in het stadscentrum met een hoop verkeer er om heen, dus zeker niet op een al te vredige plaats. Dat zal zeven eeuwen geleden wel anders zijn geweest toen de tempel werd gesticht. Maar nu parkeren er bussen kris kras op en rond het tempelterrein en is de plek middelpunt van een enorme toeloop van met name Thaise toeristen maar vooral scholen. Overal zie je clubjes kinderen bij elkaar in gekleurde schooluniformen.

 

Phitsanulok

Het oppoetsen van het Boeddha moet een monnikenwerk zijn.

Verblindend

Toch maar eens binnen gaan kijken en daar zie ik het verblindend gouden Boeddhabeeld, na de Emerald Boeddha in Bangkok de meest bezochte Boeddha van heel Thailand. Ik besluit het beeld ook heel mooi te vinden en blijf iets van een half uur in de tempel rondhangen. Prima plek voor een korte stop vanuit Chiang Mai naar het zuiden.

En terug in de jeugdherberg zet ik voor de tweede keer mijn wekker ultra-vroeg: 6 uur morgenochtend hervat ik mijn reis weer voor nog meer culturele hoogtepunten. En dag mag ook wel na zoveel dagen in de jungle te hebben rondgehangen.

 

 

Een gedachte aan “Met de trein naar Phitsanulok

  1. Pingback: De verborgen tempels van Si Satchanalai - TravelKees

Geef een reactie