TravelKees

Met de ferry naar Hongkong

Als ik ooit nog eens terug ga naar het zuiden van China, dan toch niet meer midden in de zomer. Van Kunming tot aan de zuidkust van China heeft het twee van de drie dagen geregend. En dan niet zo maar even een tropisch en verkwikkend buitje, maar op sommige dagen gewoon de ene hoosbui na de andere. Gisteren was ook zo’n dag en vandaag ziet het er al niet veel beter uit. Tijd voor beraad

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
zaterdag 14 juli

Lees hier waarom.

Hongkong, dag 1

Omdat het ‘hok’ waarin ik verblijf geen ramen heeft, zie ik ook pas hoe het weer is, als ik drie trappen naar beneden ben gelopen en weer op straat sta. En vrijwel onmiddellijk ben ik klaarwakker als ik een volle straal vanuit een kapotte dakgoot in mijn nek krijg. Natuurlijk laat ik me niet zo snel ergens wegjagen door een beetje slecht weer.

Maar door het mindere weer en het feit dat ik het meeste van Macau gisteren toch al wel heb gezien, begin ik steeds meer te verlangen naar mijn volgende bestemming, de wereldstad Hongkong. Niet dat daar het weer beter zal zijn, integendeel. Het ligt op een steenworp hiervandaan. Maar Hongkong heeft voor mij als reiziger één belangrijke troef: het postkantoor waar (en dat weet ik zeker) een hele stapel brieven bij de poste restante op mij zal liggen te wachten. Dit vooruitzicht doet mij impulsief besluiten om nu, toute suite, heute noch een ferry naar Hongkong te boeken. Alwaar ik de keuze heb tussen een traditionele boot en zo’n snelle draagvleugelboot (‘jetfoil’). Ik kies voor de laatste terwijl ik mij zelf wijs maak dat ik dat alleen maar doe omdat ik nog nooit in zo’n ding heb gezeten.

Watergordijn

Voor iedereen die dat ook nog nooit heeft gedaan: als je wat wilt zien en geen haast hebt, kies dan gewoon voor de boot. Bij een jetfoil moet je eigenlijk gewoon denken aan een watervliegtuig dat niet opstijgt. Het ding is ook gebouwd door Boeing, een 929 om precies te zijn. Je krijgt een zitplaats, waar je in principe gewoon op moet blijven zitten, in de gordels en als het ding vaart maakt, dan beslaan de ramen en zie je niets door het opspattende water. Als het watergordijn is verdwenen, 75 minuten later, leggen we aan in de haven van Hongkong, in Kowloon.

Ik krijg een gratis visum voor een verblijf van twee weken in de kroonkolonie in mijn paspoort

hongkong

De neonreclames op Nathan Road doen het dag en nacht.

gestempeld. Dat lijkt me wel voldoende voor nu. En ja, ook in Hongkong regent het, maar ik loop via de ene shoppingmall naar de andere, dus heb ik niet al te veel last van de nattigheid. En als Macau al een cultuurschok teweegbracht bij mij (na 3 maanden China), dan doet Hongkong daar nog een flinke schep bovenop. Overal is airco, het is schoon (je hebt hier prullenbakken) en het verkeer is wel druk, maar binnen de lijnen: een georganiseerde chaos. Met stoplichten waar men ook echt voor stopt.

De Chungking Mansions

Maar ook… alles is duurder in Hongkong. Ja echt veel duurder. Daarom loop ik maar weer naar dé budgetplek als het om goedkoop overnachten gaat, nl. de beruchte Chungking Mansions: een enorm flatgebouw dat hoog uittorent boven de beroemde door felle neonreclame verlichte Nathan Road. Het gebouw zit vol met derderangs pensions en hostels. En in de goedkoopste daar weer van, de Traveller’s Hostel, boek ik mijn bed. Weer zo’n slaapzaal die volledig volgebouwd is met stapelbedden en waar je amper plek hebt om je rugzak ergens te plaatsen.

 

Maar nu geen gedraal, op naar de overkant van de zeestraat, die Kowloon van Hongkong Island scheidt. Per Star Ferry, ook al zo’n icoon als je plaatjes van Hongkong ziet. De haast ellipsvormige veerboten varen af en aan tussen de twee belangrijkste stadsdelen van Hongkong. Voor een bedrag van 0,25 HK$ mag je mee. En ik ga naar de overkant omdat daar het postkantoor is. Waar dus al die fanmail op me ligt te wachten. Ik ontvang de stapel brieven die voor mij bestemd zijn en ik vind een bankje in een park, waar ik mij gelukkig prijs dat het inmiddels al een half uur droog is en dat zelfs de zon doorbreekt. Zo kan ik ongestoord door mijn stapel brieven heengaan met nieuws en anekdotes van het thuisfront. Hongkong bestaat even niet meer…

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.