TravelKees

Merapi, ontzagwekkende berg van vuur

Zoals al eerder gezegd, Yogyakarta ligt op een perfecte plek om daar vanuit een groot aantal van de belangrijkste bezienswaardigheden van Java te gaan bekijken. De afgelopen week heb ik dat ook intensief gedaan: Prambanan, Borobudur en Dieng Plateau werden een voor een bezocht. En na een korte periode in Yogyakarta om even op adem te komen van al deze bijzondere plekken, ben ik nu al weer zo ver dat ik nieuwe plannen aan het maken ben. Doel van mijn volgende trip is de beruchte Merapi vulkaan. 

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
woensdag 24 oktober t/m
vrijdag 26 oktober 1990

Lees hier waarom.

De vuurberg Merapi

De Merapi, het is de meest actieve vulkaan van Indonesië. De berg ligt pal ten noorden van de stad Yogyakarta en is 2968 meter hoog. Zodra je de stad naar het noorden toe verlaat, rijd je omhoog tegen haar helling op. In de loop der eeuwen zijn er talloze grote en kleine uitbarstingen geweest. Eén grote uitbarsting rond het jaar 1000 zou er zelfs voor hebben gezorgd dat het hindoe-boeddhistische rijk van Mataram ten einde kwam. Grote tempelcomplexen als Prambanan en Borobudur zijn sinds die tijd verlaten en tot verval gekomen.

Een berg om rekening mee te houden dus. En hoewel ik de Merapi tijdens alle trips die ik in de omgeving maakte, al wel in de verte heb zien liggen, vind ik het nu toch wel tijd om deze vuurberg (de Nederlandse vertaling van Merapi) van wat dichterbij te gaan bekijken. En de beste plek om dat te doen is om te gaan logeren in de plaats Kaliurang, op de zuidhelling van de Merapi. Hier vind je Vogel’s Hostel, niet alleen een voordelig hotel, maar ook een bron van informatie over de berg en zijn nukken.

merapi

In Kaliurang, aan de voet van de Merapi, is het bewolkt de eerste ochtend. Weinig Merapi te zien dus.

merapi

In de vroege ochtend verlaat ik Vogel’s Hostel op weg naar het observatorium van de Merapi.

Naar het observatorium

Heel eerlijk gezegd heb ik ook nog eens mijn zinnen gezet op de beklimming van de Merapi, maar dat is lang niet altijd mogelijk en ik leer al snel dat ik dat plan maar uit mijn hoofd moet zetten, want er is juist weer een periode van verhoogde activiteit aangebroken.

Als ik donderdagochtend wakker word in Vogel’s Hostel zie ik al snel dat de lucht aardig betrokken is waardoor de berg helaas uit zicht blijft. Na het ontbijt besluit ik in ieder geval de wandeling naar het observatorium te gaan maken. Deze post ligt op 1295 meter hoogte op een kleine top op de helling van de Merapi. Het is geen moeilijke wandeling naar het observatorium maar hoewel ik daar nu wel dichter bij de bergtop ben gekomen, blijft deze door de bewolking onzichtbaar. Toch is het observatorium een interessante plek om even rond te hangen. Zo hangen er foto’s van eerdere uitbarstingen en er staat een seismograaf die uitslaat bij het geringste ondergrondse gerommel.

merapi

Aangekomen bij het observatorium is het zicht nog steeds slecht.

merapi

In het observatorium hangen vergeelde foto’s van historische uitbarstingen.

Aan het eind van de middag ben ik weer terug in Vogel’s Hostel, waar ik besluit om nog een extra nacht te verblijven. Er zijn weinig andere reizigers die blijven logeren. Maar dat maakt mij niets uit. Ik gok erop dat het morgen mooi weer zal zijn.

Goed gegokt

En die gok pakt goed uit, dat merk ik direct als ik vrijdag wakker word en zon door de gordijnen zie schijnen. Ik wacht niet langer, doe mijn wandelschoenen aan en leg de zelfde weg als gisteren af op weg naar het observatorium. En die weg ziet er meteen ook een heel stuk anders uit met dit zonnige weer. En daar ligt de berg dan voor me, in al haar glorie, compleet met een pluimpje rook uit de top, zoals dat hoort bij een vulkaan. Een imposant gezicht.

merapi

Op vrijdag is het helder en je ziet gelijk wat de vorige dag voor het oog verscholen bleef. Op de voorgrond de bergrug met daarop het roze gebouw van het observatorium.

merapi

Het observatorium met het object van haar studie op de achtergrond.

Bij het observatorium ben ik alleen niet de enige vanochtend. Een schoolklas is ook voor de Merapi gekomen. Alleen vergeten ze het doel van hun excursie snel als ze mij in de gaten krijgen en direct staat niet de Merapi, maar ik in het middelpunt van hun belangstelling. Maar alles went, zelfs een bleke vent met een lange neus. Na een uurtje is mijn missie wel volbracht en loop ik rustig aan weer terug naar de hostel, waar ik aan het eind van de ochtend een soort van brunch naar binnen sla.

En daarmee eindigt mijn verblijf op de hellingen van de Merapi, een berg die ontzag inboezemt. Nog de zelfde middag ben ik weer beneden in Yogyakarta, waar ik nog snel even bij het postkantoor langs ga. Ik pik er twee brieven op van mensen die heel binnenkort hier in de buurt zijn en met wie ik dus een ontmoeting in kan plannen. Een goede reden dus, om nog even wat langer in Yogyakarta te blijven hangen, de leukste stad van Indonesië tot nu toe.

Geef een reactie