TravelKees

Khao San Road: wat vind je er niet?

De Mekhong Whisky heeft zijn werk goed gedaan gisterenavond. Ondertussen staat de brandende zon al uren op mijn raam staat te bonzen. Het is zondag vandaag en daarmee geloof ik een prima excuus te hebben om mij nog eens een keer om te draaien in mijn bed.

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
zondag 29 juli

Lees hier waarom.

Washandje in mijn hoofd

In de tuin van het guesthouse zit Barry met een kop koffie over zijn kater heen te komen. Voordat ik mij daaraan laaf neem ik eerst een koude douche. Mijn hoofd voelt alsof er een nat washandje in zit. Maar dat gevoel ebt al snel weg na mijn eerste koffie en als de dames van de guesthouse daar dan ook nog toast met gebakken ei bij serveren, dan sta ik weer met beide benen op de grond, klaar voor een nieuwe dag!

Fiona en Patricia zijn inmiddels ook verschenen aan de ontbijttafel en wij raden ze het zelfde recept aan. En dat helpt, waarmee wij het Nita Guesthouse in Kanchanaburi officieel nomineren voor het serveren van het beste anti-kater ontbijt van heel Thailand en omgeving.

Vandaag gaat iedereen weer zijns weegs. Barry doet verwoede pogingen om aan te haken bij de dames, die ergens in de omgeving willen gaan raften en nog meer dingen die geld kosten. Ik heb daar het budget niet voor en maak plannen om terug te keren naar het toevluchtsoord voor alle backpackers in Thailand, Khao San Road in Bangkok.

bangkok

De Wat Phra Kaew, vlak bij Khao San Road, staat nog steeds op mijn hit list.

Illegale tape

Daar hoef ik allemaal niet zo veel voor te plannen, want bussen vertrekken ieder moment van de dag. Dus geniet ik nog een beetje na in het zonnetje dat overvloedig schijnt in de tuin van Nita’s Guesthouse, terwijl ik wacht tot mijn was droog is.

Langs de weg steek ik mijn hand op om één van de oranjegekleurde bussen te laten stoppen die in de richting van Bangkok gaan. Deze bus heeft al helemaal geen raampjes, alleen maar twee tralies voor elk venster om mensen te beletten via de ramen naar binnen te klimmen. Zodra de bus zich in beweging zet, komt de airco aldus op gang. Ik haal een cassettebandje uit mijn tas en luister de hele weg terug naar muziek van de Beach Boys. De tape is één van mijn nieuwe aanwinsten, gescoord in Khao San Road, zo illegaal als maar kan.

Als de bus in de voorsteden van Bangkok een heel andere kant op dreigt te gaan dan waar ik naar toe moet, is een medepassagier zo aardig mij te wijzen op een groene bus die voor ons rijdt en die naar de buurt van Khao San Road gaat. Als beide bussen voor een stoplicht staan zie ik mijn kans, spring de bus uit en ren naar voren, waar ik nog net op de groene bus kan springen als deze net optrekt. Zo gaat dat hier.

Ik ben eigenlijk te kort weg geweest uit Bangkok om nu gelijk weer voor een periode daar rond te blijven hangen en de nieuwsgierigheid naar andere delen van Thailand blijft, dus maak die de zelfde avond nog plannen voor een vakantie naar een tropisch eiland. En waar kan je dat beter regelen dan in Khao San Road, waar een backpacker alles maar dan ook echt alles kan kopen en regelen.

Een gedachte aan “Khao San Road: wat vind je er niet?

  1. Pingback: Ko Samet: 5 dagen op een tropisch eiland - TravelKees

Geef een reactie