TravelKees

Jungletrek over de rug van de olifant

Na twee dagen door de modder ploeteren komt onze gids Kan vanochtend tijdens het ontbijt met een verrassing. Hij vraagt ons even mee te lopen naar buiten. Daar staan vijf olifanten klaar om ons vandaag het eerste stuk te gaan vervoeren. We kijken elkaar aan want geen idee hoe we ons daar boven op die brede ruggen moeten vasthouden maar dan komen wat mannetjes met de zadels aanlopen. Nou ja, ‘zadels’, het zijn een soort van houten bakjes waarin één persoon goed kan zitten en twee personen iets minder comfortabel. We maken ons op voor een fun dag. 

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
maandag 13 augustus

Lees hier waarom.

Jungletrek – dag 3

Terwijl wij ons ontbijt voortzetten worden de olifanten verder buiten in gereedheid gebracht voor de volgende etappe door het golvende heuvellandschap. Ik deel mijn olifant met Dan, de Australiër. We spreken af dat we er om de beurt één persoon in het bakje gaat zitten en de ander op de nek van de olifant.

Als je op de nek zit, dan kriebelen de harde haren van het dier wel aan je benen, maar je zit toch wel wat zachter en prettiger dan in de harde houten bak. Na een poosje leer je mee te bewegen met de tred van de olifant en kom je in een soort van trance, terwijl beneden je het landschap rustig voorbij glijdt. Op het hier en daar smalle pad nemen de olifanten vastberaden elke hindernis. Ze maken geen vergissing en hoewel ik in het begin nog nauwlettend alle bewegingen van mijn lastdier in de gaten hield, merk ik al snel dat ik dit klusje gewoon aan hem over moet laten.

over de rug van de olifant

De olifanten weten zich prima staande te houden op de glibberige paden.

over de rug van de olifant

Vanaf mijn olifant geniet ik van ik de mooiste vergezichten.

Jungledouche

We vinden het allemaal haast jammer dat we na twee uur af moeten stappen. Maar daar heeft Kan, onze gids iets op gevonden. De plek waar wij afscheid nemen van de dieren is niet ver meer van een beste waterval. “Lunch hier!” roepen wij in koor. En is ook precies de bedoeling. We doen het dus rustig aan en leggen onze rugzakken neer. Het duurt niet lang voordat de eersten zich in de buurt van de waterval bevinden. Door de hoogte van de waterval komt het water nog best onzacht op ons neer. Na drie dagen in de jungle zijn we nu allemaal tenminste weer echt schoon door deze jungledouche.

waterval

We nemen een klassikaal bad bij de waterval.

Ritme van de jungle

Na dit bad zijn we natuurlijk allemaal hongerig maar daar heeft Kan al rekening mee gehouden want de lunch staat al klaar. Pure verwennerij in de bush! De middagwandeling stelt dan al niet eens zo heel veel meer voor want na nog geen anderhalf uur lopen komen we al in het dorp aan waar we zullen overnachten. We begeven ons net als de andere dagen een beetje tussen de dorpsbewoners en hoewel wel elkaars taal niet spreken, valt er genoeg de communiceren. Moeder tonen trots hun kroost en kinderen doen uitzinnige kunstjes.

Zoals we inmiddels gewend zijn, slapen we op rieten matten in één ruimte bij elkaar. Alle liedjes van de vorige avonden komen weer langs, evenals een nieuwe fles Mekhong whiskey. Ja, we hebben ons ritme wel gevonden inmiddels. Het ritme van de jungle.

karen dorp

In het dorp waar we overnachten ontmoeten we weer de vriendelijke en gastvrije mensen van het Karen volk.

 

waterval

Na mijn douche onder de waterval kan ik er ook weer even tegenaan.

karen dorp

De overnachtingsplek voor vanavond.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Is een olifantenritje nog wel fun?

De laatste jaren is men zich steeds meer bewust gaan worden van de methodes die gebruikt worden om olifanten voor de hier boven genoemde toeristische ritjes te ‘temmen’. Jonge olifantjes worden bij hun moeders vandaan gehaald en apart gehouden in gevangenschap. In die periode wordt hun wil gebroken, net zo lang tot ze tam en gehoorzaam de bevelen van hun ‘meesters’, de mens opvolgen. Waarna toeristen letterlijk over de rug van de olifant hun junglemomentje beleven.

De lobby om dit soort misstanden te verbieden heeft er de laatste jaren in ieder geval toe geleid dat wereldwijd een steeds toenemend aantal touroperators zijn gestopt met het aanbieden van olifantenritjes in hun programma’s. Ook wanneer ik in mijn werk op het reisbureau reizen naar Azië verkoop laat ik deze excursies uit het programma dat ik aanbied. Bovenstaand verslag is niets anders dan de letterlijke tekst uit mijn dagboek uit een periode (1990) dat de olifantenritjes nog op grote schaal werden aangeboden en dit nog als normaal werd beschouwd. Natuurlijk kijk ik er nu met gemengde gevoelens op terug. Was het fun? Ja nou en of, alle deelnemers aan de tour vonden de tocht met de olifanten reuze indrukwekkend. Ik ben er van overtuigd dat, met de kennis van nu, niemand uit de groep waar ik mee optrok, voor deze tour zou hebben gekozen.

Wil je meer weten over dit onderwerp, lees dan deze blog van collega blogger Liselore en vergeet niet het filmpje erbij te bekijken.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.