TravelKees

In de val van Nanping

Terwijl ik vannacht lag te slapen is het weer in het Juzhaigou dal compleet omgeslagen. Als ik uit mijn raam kijk zie ik niets anders dan een grauwe nevel en tijdens het ontbijt begint de eerste regen te vallen. Ik ben de enige gast in de guesthouse en ik geloof ook de enige gast in dit hele dorp. Sowieso ben ik nog weinig toeristen tegengekomen in Jiuzhaigou, op een enkele Chinese groep na.

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
zaterdag 12 mei 1990  &
zondag 13 mei 1990

guesthouse Jiuzhaigou

Mijn kamer in het Tibetaanse guesthouse

Pelleboer

Ik ben verstoken van welk weerbericht dan ook; mijn Tibetaanse gastvrouw spreekt geen woord Engels, dus heeft het geen zin bij haar te informeren. Daarom kijk ik het nog een uurtje aan en besluit dan zelf maar voor Pelleboer te spelen en maak ik mijn eigen weersverwachting voor vandaag. En het weer voorspellen dat is vandaag niet al te moeilijk als ik kijk naar de steeds dichter wordende bewolking, de opstekende wind en de gestaag vallende regen. Dan blijven er drie opties over: alsnog een dagwandeling maken door het andere zijdal. Dat ga ik niet droog houden. Nummer twee is in de guesthouse blijven wachten tot het weer opklaart. Maar er is niets om me hier verder te vermaken. Optie drie is terug lopen naar de hoofdweg en een bus pakken.

Ik kies voor het laatste. De wandeling naar beneden is 15 kilometer, die ik non stop in de regen afleg in 2 uur en 45 minuten. Een tocht zonder rustpauze. En bij de hoofdweg aangekomen houdt het op met zachtjes regenen: het komt weer met bakken naar beneden. Gelukkig komt de bus naar Nanping snel en druipnat klim ik naar binnen en weet zowaar zelfs nog een zitplaats te regelen. Dat is dan wel met één bil, want in deze bus zit men op elke rij met drie personen op twee zitplaatsen.

Bij het uitstappen in Nanping blijk ik de dodemansrit te hebben overleefd.

Jiuzhaigou

Nog een paar foto’s uit Jiuzhaigou van gisteren: vandaag was het weer te triest voor woorden.

Jiuzhaigou

De natuur van Jiuzhaigou

Dodemansrit

In anderhalf uur tijd scheurt de bus werkelijk de bochtige bergweg af naar Nanping. Het is een blinde kamikazerit, want door de beslagen ruiten zie ik niet veel waar we doorheen rijden. En de chauffeur ziet niet veel meer door de neerkletterende regen op de voorruit en de niet functionerende, afgesleten ruitenwissers. Af en toe maakt de chauffeur een levensgevaarlijke inhaalmanoeuvre en zie ik tegemoetkomende auto’s die op een paar meter voor de bus wegschieten.

Bij het uitstappen van de bus in Nanping blijk ik de dodemansrit te hebben overleefd. Maar gelijk zie ik al dat deze plaats mij in het geheel niet bekoort. De plaats zelf biedt nul bezienswaardigheden. De omgeving des te meer: er worden allerlei tours aangeboden de bergen in, maar daar kom ik net vandaan. Dus is mijn volgende stap een buskaartje terug naar Chengdu te gaan scoren. Om op het busstation te vernemen dat de eerste bus pas over twee dagen vertrekt. En áls ik dan een kaartje wil hebben, dan kost dat wel 78,80 Yuan. Da’s twee maal zo duur als de hele heenreis me heeft gekost. Want: speciale prijs voor foreign friends. Ik zit lelijk in de val.

Liften

Ik koop nog even geen buskaartje, daar is later nog wel tijd voor. Eerst maar eens gaan kijken welke andere opties er nog zijn. Dan ontdek ik een winkeltje waar ze o.a. luchtpostpapier verkopen. Da’s mooi, want even verderop heb ik al iets wat door moet gaan als een cafeetje gezien en ik neem me dus voor om daar vanmiddag maar neer te strijken, iets van eten tot me te nemen, een paar brieven te gaan schrijven en mijn reisgids eens goed te raadplegen voor meer opties. Tegenover het cafeetje spot ik tevens een guesthouse, dus daar check ik gelijk maar vast in voor de nacht, met de bedoeling om hier morgen alvast eerder weg te komen.

Als ik dan op zondagochtend aan het ontbijt zit, spreekt een jonge man mij aan in redelijk goed Engels. Ik kom op het idee om hem mijn buskaartje naar Chengdu te laten kopen tegen het locale tarief van 30 Yuan. Het plan mislukt faliekant omdat de jongen bij het loket trots aangeeft dat hij het busticket voor zijn nieuwe foreign friend bestemd is. We kopen het kaartje dan toch nog maar even niet. Er is nog een andere mogelijkheid om weg te komen uit Nanping, en dat is liften. De hele ochtend heb ik aan de buitenrand van het plaatsje langs de weg gestaan, waar ik al heel snel twee dingen heb geleerd: 1) je lift hier niet met je duim maar door je hand op te steken; 2) in China is het sociaal niet geaccepteerd dat je lift. Ik stond daar dus om half twee nog.

Eieren voor mijn geld

Soms moet de budgetreiziger zich neerleggen bij een bepaalde situatie en eieren voor zijn geld kiezen. Dat inzicht heb ik inmiddels ook gekregen en terug in de stad koop ik bij het busstation dan toch maar dat verschrikkelijk dure kaartje naar Chengdu. Ik vertrek morgen en betaal het volle pond. En natuurlijk: ik heb het buskaartje nog niet op zak, of binnen een uur wordt het droog, de lucht trekt open en eindigt de dag gewoon met een gouden zonnetje.

De laatste uren van mijn tweedaags verblijf in het stadje Nanping gebruik ik om de laatste brieven naar het thuisfront af te ronden in mijn Nanpings stamcafeetje, terwijl ik de ene na de andere thee wegwerk.

 

 

Een gedachte aan “In de val van Nanping

  1. Pingback: Verkeersincidenten onderweg en in Chengdu - TravelKees

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.