TravelKees

Busticket kopen in China -in 4 stappen

Al een paar dagen loop ik met plannen rond om naar de bergen te gaan. Ik heb gehoord over geïsoleerd levende Tibetaanse stammen in uitlopers van de Himalaya ten noordwesten van Chengdu. Kwestie van busticket kopen (net als naar Leshan) en een beetje de tocht voorbereiden. Veel meer staat er niet op het schema voor vandaag. Nou, dat hoefde ook niet, achteraf gezien. Een busticket kopen in China blijkt geen sinecure.

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
maandag 7 mei 1990

Lees hier waarom

busticket kopen in china

Het stappenplan

Stap 1  De  bussen naar Songpan en Jiuzhaigou (mijn bestemmingen) vertrekken niet vanaf het busstation naast mijn hotel, maar elders vanuit de stad. En de Lonely Planet weet waar. Nou niet dus. Het is niet de eerste keer op deze trip dat ik het door velen verafgoodde boek het liefst aan de panda’s had gevoerd. Zodoende ben ik een uur bezig alleen al om op het busstation te komen. Een slecht voorteken? Maar goed, ik ben er. Even met de ellebogen naar voren zoals iedereen hier en binnen een kwartier sta ik oog in oog met de beambte die mij een kaartje gaat verkopen op de bus van morgen. En zoals altijd heb ik vooraf mijn ‘bestelling’ alvast in het Chinees op een briefje geschreven. Dat werkt meestal wel (het is slechts één keer misgegaan tot nu toe).

Mei You!

De lokettist begrijpt me, maar: mei you! Geen kaartje voor mij. Ik snap het niet en versta ook niet wat hij zegt. Er is ook niemand om mij heen die kan tolken. Dan maak ik een schrijfgebaar naar hem toe, waarbij ik hoop dat hij de reden waarom ik geen kaartje kan kopen op kan schrijven. Hij lijkt dat te begrijpen en krabbelt snel wat karakters achterop mijn briefje. Daarmee ga ik terug naar het hotel, waar ik een Amerikaanse reisleidster tref waarvan ik weet dat zij overweg kan met de Chinese taal. En nog geloof ik haar bijna niet als ze vertaalt: Toon me a.u.b. je verzekeringspolis.

Vertaling

Stap 2  Ik zoek in mijn spullen de polis van mijn reisverzekering erbij. De Amerikaanse maakt in het Chinees een korte vertaling van wat er op de polis staat, etc. en ik neem voor de zekerheid ook mijn VISA card maar mee. Terug naar het busstation. Nu ben ik wat sneller aan de beurt bij de zelfde lokettist. Ik smijt alles op de balie: geld, verzekeringspolis en credit card. En in mijn beste Chinees: “Ik kom busticket kopen”. Maar: mei you!  En ik denk: Is het vandaag zo’n dag? Maar de lokettist beweegt niet en wenkt de volgende wachtende al weer. Ik besluit maar weer terug naar het hotel te gaan voor een lunch bij het Flower Garden Restaurant, want ik krijg trek.

Chinese verzekering

Stap 3  Helaas is Mr. Lee net nu ik hem even nodig heb, niet aanwezig. Dan schuift Sam bij mij aan, een tour guide van een Engelse reisorganisatie. Hij is zojuist terug van een tour met zijn groep. Ik gooi een visje uit: toevallig in Jiuzhaigou geweest? Nee, dat niet, maar hij snapt wel waarom ik geen buskaartje kan kopen. Het blijkt dat ik een Chinese verzekering moet hebben. Zonder dat document zal ik nooit een buskaartje kunnen kopen. Hij geeft me complete informatie waar ik die verzekering kan kopen met alles er op en er aan. En zo trek ik, met een volle maag ditmaal, ten derde male de stad in. In het gebouw waar de “verzekeringsmaatschappij” huist zijn ze kennelijk wel gewend aan buitenlands bezoek, want iedereen wijst mij spontaan naar de juiste etage en naar de juiste afdeling.

Gevaarlijk gebied

Ik word te woord gestaan door een veel te breed grijnzende meneer die uiteraard goed Engels spreekt (want hij kan geld aan mij verdienen). De reden waarom ik de verzekering nodig heb is, omdat ik naar een nogal ‘gevaarlijk’ gebied toe ga. Maar als ik verder informeer naar waar het gevaar zich dan schuil houdt, zegt hij alleen maar dat ik daarover bij het busbedrijf verdere informatie kan krijgen. En voor 20 Yuan ben ik de trotse bezitter van een Chinese verzekeringspolis tegen…. ja tegen wat?

verzekeringspolis China

Zonder dit document koop je geen busticket de bergen in.

Stap 4  Bijna triomfantelijk stap ik in het busstation op mijn favoriete lokettist toe en toon hem mijn Personal Accident Insurance Policy en zeg in steeds vloeiender Chinees: “Ik wil nu busticket kopen”. En ja hoor, er wordt aan een rol kaartjes getrokken en één kaartje wordt voor mij afgescheurd, er wordt gestempeld en voor een paar Yuan heb ik nu ook mijn zo fel begeerde buskaartje. Morgen vertrek ik, om half 8.

 

 

 

Een gedachte aan “Busticket kopen in China -in 4 stappen

  1. Pingback: In de hard sleeper naar Kunming - TravelKees

Geef een reactie