TravelKees

Busreis naar het paradijs

Kunming wordt ook wel de “stad van de eeuwige lente” genoemd. Dat zit namelijk zo: hoewel de ligging al best wel zuidelijk is (nog maar een paar honderd kilometer ten noorden van Vietnam en Laos), ligt de stad op een hoogte van 1890 meter boven zeeniveau, dus het wordt er nooit echt tropisch heet. Dat zal het wel worden op de bestemming waar naar toe ik vandaag vertrek: Jinghong in Xishuangbanna. En daar heeft bijna niemand nog van gehoord. Omdat de busreis erheen wel drie dagen duurt.

Publicatie van de dagboeken van mijn wereldreis van 1990 - 1991 
zaterdag 19 mei 1990

Per bus naar Xishuangbanna – dag 1

De weg naar het paradijs gaat niet over rozen. Dat is een understatement en dat geldt ook zeker voor hen, die op het idiote idee zijn gekomen om met de bus van Kunming naar de zuidelijke stad Jinghong te reizen. Drie volle dagen zal de bus er over doen om het traject van zo’n 600 kilometer af te leggen. Over de autonome regio Xishuangbanna, waar Jinghong de hoofdstad van is, had ik de afgelopen weken van andere reizigers al lyrische verhalen gehoord. Een tropisch stukje China zou ik er aan treffen, hele relaxte mensen, het zou meer op Thailand dan op China lijken, een paradijs. Al dit soort superlatieven hebben mij doen besluiten een kaartje te kopen voor de driedaagse helse busreis over bergketens met diepe dalen en de vele bijbehorende bochten.

Voor het eerst tijdens mijn reis door China heb ik een buskaartje gekregen met plaatsreservering. Normaal gaat het zo, dat iedereen zich naar binnen vecht voor de beste plekken. En ik heb een plek op de voorste rij naast de chauffeur. Met beenruimte tot aan het dashboard. Een ongekende luxe voor een bus in dit land. Maar daarvoor moet ik wel met zachte dwang de passagier die voor mij is gaan zitten op die plek zien weg te krijgen. En dat doe je door afstand te nemen van alle goede manieren die je van thuis hebt meegekregen. In China werkt de botte bijl vaak nog prima.

bus China

Dit is ‘m dan, de bus die mij in 3 dagen tijd naar Jinghong zal brengen

Oververhitte remmen

Na enkele uren rijden zijn we eigenlijk meer gedaald dan we zijn geklommen en daarmee stijgt de temperatuur in de bus ook gestaag. Twee maal is er een oponthoud zonder echt incident als oorzaak. De eerste keer is er gewoon een file, waar ditmaal geen sappig ongeval aan vooraf is gegaan, voor zover ik kan zien. De tweede keer moeten de remschijven van de bus afkoelen. Onze chauffeur moet op het voornamelijk dalende tracé heel vaak op de remmen staan nadat hij met doodsverachting nog flink bijgast op een helling van 15% naar beneden. Waarbij hij nooit op het idee komt om ook eens een versnelling lager te gaan om zo op de motor af te remmen voor de verandering.

Bananenbomen en papayabomen langs de weg verraden dat we zo langzamerhand in tropische sferen terecht komen. De rijstvelden die hadden we al en die blijven ook gewoon. Om vijf uur stoppen we al voor de overnachting in een plaatsje langs de weg waarvan ik de naam niet goed verstaan heb, maar Anding is wat er het meest op lijkt. Alle passagiers overnachten in het zelfde hotel waar ik een kamer deel met Greg, een Canadees die in de zelfde bus reist. Samen maken we een korte wandeling door de rijstvelden voordat de schemering inzet. Greg zal na aankomst in Xishuangbanna gaan proberen de grens met Burma over te steken, wat vanuit die plek illegaal is. Na een eenvoudige maaltijd inspecteer ik mijn kamer. Voor het eerst zijn de bedden voorzien van klamboe’s. Vandaag spreek ik dan ook maar voor het eerst mijn voorraad malariatabletten aan.

Yunnan rijstvelden

Op een wandeling door de rijstvelden aan het einde van de dag.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.